Het is alweer een tijdje geleden dat ik wat heb geschreven, maar vandaag heb ik eindelijk wat vrije tijd. Afgelopen donderdag kwamen twee vrijwilligers langs. Zij verblijvenin Pachkal,40 min van Dulikhel.We zijn toen met z'n drieen + Deepa (het meisje dat ik op de school heb leren kennen) naar een grote gouden bouddha geweest. Dat was ongeveer een half uur lopen van het weeshuis. Voordat we de gouden bouddha bereikten moesten we eerst 800 treden op... Daarna zijn we wat gaan eten in een restaurant - omringt door wietplanten - vlak bij de bouddha. Ik was blij dat de twee vrijwilligers (jongens uit de UK en USA) er waren want er dook toch een een vreemde man op. Hij kwam aan onze tafel zitten en begon van alles over hemzelf te vertellen. Zo had hij wel twee huizen in Londen, was hij getrouwd met een Nepalese vrouw van 35 (hij liet een foto zien van een meisje van 15), kan geen kinderen krijgen en stopte maar niet met het herhalen van hoe knap zijn nichtjes van 19 jaar waren. Dat was nog niet eens het vreemdste. Nee, hij is op de vlucht voor de CIA of de FBI omdat hij blijkbaar een geheim had verraden. Wat, wilde hij niet zeggen. Kortom of het is een serial killer op zoek naar jonge meisjes of hij is gewoon mental ill. Ik begreep ook opeens heel goed waarom het restaurant zo verlaten was haha.

Vrijdag ging ik met de jongens naar Kathmandu, want 's avonds hadden we een party bij Rajesh (contactpersoon), waar we ook met z'n allen bleven slapen. Het was de bedoeling dat iedereen wat eten meenam. Ik bracht mango's en bananen mee, maar die heb ik verder niet meer gezien haha. De volgende dag moesten we al vroeg uit de veren (5 uur) omdat raften op het programma stond. Ik dacht dat het echt vreschrikkelijk eng zou zijn omdat dit de gevaarlijkste tijd van het jaar is om te raften. Bedankt pap voor het nieuwsbericht over het raftongeluk, ik zag het pas gisteren haha. Maar goed het water was vrij rustig. Ik was wel helemaal zeiknat. De terugrit met de bus was gevaarlijker. Volgens mij was de buschauffeur suicidel want hij reed als een gek. Laten we het maar op houden dat ik de afgrond + de voorkant van anderevoertuigen van erg dichtbij heb kunnen waarnemen. In de avond bleef ik met de jongens + een andere jongen uit NL nog een nachtje bij Rajesh slapen, want het was al te laat om een bus terug te nemen en ik moest zondagochtend naar het ziekenhuis van Kathmandu. De dokter wist niet precies wat de rode vlekken waren. Hij dacht aan een virus...erg duidelijk. Ik kreeg nieuwe pillen en een creme wat wel lijkt te werken maar we zullen zien. Zondagmiddag ging ik met de drie jongens shoppen in Thamel. Dat was erg gezellig en vooral grappig. Een van de jongens ging zowat elke winkel in om wat te kopen haha, het was net een vrouw. Aan het einde van de middag gingen we met z'n allen terug. De twee jongens die vlak bij mij verbleven moesten overstappen in Dulikhel, maar toen we daar aankwamen ging er geen bus meer. Gelukkig was Lila zo gastvrij om de jongens een bed in het weeshuis aan te bieden.

Dinsdag heb ik een korte wandeltrek met 3 meidenuit Nederland + de jongen uit de UK gedaan. Onze bestemming was het klooster Namabouddha. Ik denk dat we er zo'n 4 uur over hebben gedaan. We liepen door dorpjes uit de prehistorie en door de bergen vol groen. Het was echt super mooi! Op de terugweg namen we een overvolle bus waarin we niet eens rechtop in konden staan haha. Zelf ik was net te groot voor de bus. Ik heb zowiezo dat ik me hier reusachtig voel tussen alle kleine mensen haha.

Woensdag ging ik naar het dorpje waar de jongens verbleven. Het was nogal een uitdaging om alleen de bus te nemen aangezien er nauweljks Engels gesproken wordt. Ik vroeg aan de jongen die de betaling in de bus regelt of deze busnaar Pachkal ging en hij zei ja dus ik stapte in. Vervolgens bij de betaling begreep hij niet wat Pachkal was...gelukkig was er een jongen die gebrekkig Engels sprak en mij hielp. We hadden een tien minuten lang gesprek over het uitspreken van Pachkal en toen ikde naam van het plaatsje opschreef begreep hij waar ik moest wezen. Blijkbaar zei ik het verkeerd... Ik werd gedropt in de middle of nowhere en ik dacht even dat ik helemaal verkeerd zat. Met wat aanwijzingen van de politie bleek het dat ik 10 minuten verder was afgezet en een stuk terug moest lopen. Uiteindelijk had de Engelse jongen mij gevonden en zijn we thee gaan drinken, wat hier echt super lekker is. De terugweg was ook weer een hele beleving. De bus stopte opeens met rijden, omdat de benzine op was. Blijkbaar heeft de buschauffeur een bril nodig. We moesten 45 min wachten tot er een andere bus kwam met brandstof. Uiteindelijk kwam ik heelhuids thuis.

Vandaag (donderdag) heb ik afscheid genomen van het weeshuis en Deepa. De kids hielpen me met mijn tas inpakken haha. Het afscheid was best moeilijk omdat je zo close bent geworden met de kids. Met de twee jongens nam ik een taxi naar Kathmandu. Vanavond verblijven alle vrijwilligers weer in Rajesh zijn huis en morgenvroeg vertrekken we naar het Chitwan Park (jungle). Ik heb er zin in!