De trek

Zo ik ben weer terug van de trek die ik van jomsom tot muktinat heb gelopen met Maud en onze gids Radhika. We begonnen in Pokara waar we met een klein vliegtuig naar Jomsom vlogen. Natuurlijk gaat hier alles via Nepalese tijd dus we moesten eerst twee uur wachten omdat het regende en de piloot niet graag tegen de bergen aan vliegt. Maar het was het wachten wel waard, het uitzicht vanuit het vliegtuig was erg mooi. In Jomsom aangekomen trok ik mijn gehuurde bergschoenen aan en hebben we een wandeling van 4 uur door de bergen gemaakt. We liepen door de dorpjes heen wat heel anders is dan het drukke Kathmandu.

De volgende dag zaten mijn voeten vol blaren dus de trekkingschoenen waren geen succes. Ik heb een paar slippers moeten kopen en ik kan zeggen dat ik de eerste ben die de trek op slippers heeft gedaan! Die dag liepen we 4 uur naar een volgend dorpje om daar te overnachten. We hadden een groot obstakel tijdens onze tocht, de brug over de rivier was vernietigd door de regen dus moesten we de rivier op onze blote voeten oversteken. Denk maar niet dat het een rustig beekje was. Nee, het was gewoon een wilde zwarte rivier die tot iets onder je middel kwam. De lokale mensen waren erg slim, ze dachten laten we de toeristen gaan helpen door ze steun te geven en er 2 euro voor te vragen. Maar goed, we hadden hun hulp echt wel nodig want de sterke stroming en de grote onzichtbare stenen maakte het er niet makkelijk op. Plus op onze blote voeten maakte het erg pijnlijk en het water was ijzig koud. Sommige toeristen kwamen er wat minder goed van af, zij hadden bloedende voeten. Gelukkig waren er ook drie franse jongens die ons hielpen. We hebben een heleboel hillarische foto's die ik helaas nu nog niet kan uploaden haha. Misschien maar goed ook. Ik heb zelf ook nog wat oudere mensen geholpen die stonden te balanseren waarvan ik dacht die kukkelt zo om en zien we nooit meer terug. Ze waren me erg dankbaar haha.

De derde dag liepen we 6 uur naar ons eindpunt, Muktinat. Dat ligt op een hoogte van 3800 meter. Daar bezochten we een tempel. Ik heb geen last gehad van de hoogte ziekte, want als je dat had moest je een paar honderd meter terug dalen en om dat nou midden in de nacht te doen is ook niet echt fun. Het werd namelijk echt ijskoud toen de zon onder ging.

De vierde dag gingen we terug naar beneden, maar omdat het zo hard had geregend was het pad op sommige stukken een en al modder geworden en dat was niet loopbaar met slippers. Dus we namen de jeep naar beneden tot aan de rivier. En toen stonden we daar weer... we hadden gehoopt dat de rivier kleiner was geworden en makkelijker oversteekbaar maar nee het was veel erger. Dus Maud en ik zagen de bui alweer hangen en daar gingen we weer. Die middag hebben we nog een trek van 3 uur gedaan naar een meer.

De vijfde dag vlogen we terug naar Pokara. Ook daar moesten we twee uur langer wachten dan nodig. Toen we terug waren, zochten we een hostel op. We verblijven voor 1 euro per nacht in een simpel hostel. Nadat we ons zelf hadden opgefrist zijn we naar het grote meer van Pokara gelopen. Daar huurde we een boot (met roeier) die ons naar het startpunt van een tocht naar the world peace pagado bracht. Vanaf daar moesten we een uur klimmen (weer op slippers). Onderweg kwamen we nog een agressieve koe tegen die onze kant kwam op rennen, maar het schrok van een enge hond achter ons dus keerde toen om. Maud en ik stonden echt te gillen van angst en rende naar het eerste huis dat we zagen. Het was echt doodeng haha. Bij de pagado aangekomen hadden we een heel mooi uitzicht over Pokara, wat de tocht wel waard maakte (+ de velen muggen beten). Op de terugtocht kregen we te maken met boze geiten. Een klein meisje heeft de geiten voor ons weggejaagd, de held haha. We waren net op tijd weer beneden toen de regen met bakken uit de lucht kwam vallen, want je wilt echt niet met slippersop de gladde stenen lopen . We wachtten een tijdje met de hoop dat de regen zou overtrekken, maar dat geluk hadden we niet. De roeier bracht ons terug en we waren echt zeiknat. Er was een taxi zo vriendelijk om ons terug naar het hostel te brengen (wat ik niet echt begrijp aangezien het water van ons afdroop). Nadat we droge kleding hadden aangetrokken en een hapje hadden gegeten, keerden we weer terug naar ons hostel. Tot onze grote schrik hadden we gezelschap. Er lag een hond onder mijn bed te slapen en we begrepen echt niet hoe die binnen was gekomen. Blijkbaar heeft die er al de hele tijd gelegen en hebben wij gewoon niets gezien. De eigenaar joeg de hond weg, maar daar was de hond het niet mee eens... 's nachts probeerde hij de deur op te duwen met zijn poten haha. Ik weet niet wat we die dag hadden, maar de dieren hier in Pokara zijn gewoon doodeng.

Vandaag gaan we naar het oude gedeelte van Pokara en morgen naar een Tibataanse tempel. Vrijdagochtend ga ik terug naar Kathmandu met de bus waar ik heb afgesproken met de Engelse jongen (nee pepijn, het is er een haha). En zaterdag vlieg ik alweer terug! Ik heb echt niet het idee dat ik zes weken ben weggeweest. Het voelt eerder aan als twee. Nou ik ga nog even genieten van het rustige Pokara voordat ik weer terugkom in het chaotische Kathmandu.

Op mijn facebook kun je al wat foto's zien van de reis die anderen hebben gemaakt. Ook van mij in Kurta.

Namaste!

PS voor Emilie: Ik heb gelukkig geen diarree gehad haha. En gelukkig dat het beter gaat met Balou!

Chitwan

Nou ik heb het Chitwan Park ook weer overleefd. We begonnen met een wandeling door de omgeving. We hebben toen een neushoorn van vrij dichtbij gezien. Ik stond redelijk veilig, want voor mij stond het bomvol met chinezen haha. Een Chinees ging helemaal uit zijn dak toen hij de neushoorn zag. Hij schreeuwde iets in het Chinees en stond met een verbaasd gezicht naar de neushoorn te wijzen. Boze mensen schreeuwde ssssttt. Vervolgens was hij volgens mij bevroren, want met een wijzende vinger bleef hij wel 5 minuten zo staan hahah.
De volgende dag gingen we op een olifant de jungle in. Helaas regende het echt ontzettend hard dus we waren volledig doorweekt. We zagen weer een moeder en baby neushoorn en een hert. Ik moet wel zeggen dat ik niet altijd even heb kunnen genieten van de rit. De olifanten werden vaak geslagen (ik kan het geschreeuw van de olifanten nog horen:( ). In de middag gingen we kanoeen en zagen we krokodillen. De gids zat ook doodleuk te vertellen - nadat we de kade hadden verlaten - dat er elk jaar weer doden vallen en dat de krokodillen regelmatig de boten aanvallen. Gelukkig zijn we heelhuids aangekomen. Het was er wel echt heel erg mooi. Ik heb er helaas niet echt foto's van kunnen maken, vanwege de regen of het gevaar dat je het water invalt met camera. Verder zijn we nog een olifanten breath centre geweest met baby olifanten. Ik vind het toch een beetje zielig om te zien hoe al die olifanten vastgebonden zitten. Zondagochtend stond bird watching op de planning. Ik heb echt niets gezien haha en uiteindelijk begon het ook nog eens te regenen. De gids was knettergek want toen hij hoorde dat er een neushoorn in de buurt was, verdween hij om hem te zoeken...Toen hij terugkwam zei hij als de neushoorn komt ren dan die kant op en maak je klein en vervolgens verdween hij weer...

Na Chitwan gingen we met de bus terug naar Kathmandu. Onderweg hadden we nog een lekke band dus we kwamen pas aan het einde van de dag bij het hostel. De Engelse jongen maakte de rit helemaal goed, we deelden onze meest beschaamde momenten en kwamen niet meer bij haha. Aangekomen in Kathmandu werd er afscheid genomen van een deel van de groep en startte de reis.

De laatste paar dagen verblijf ik met de Nederlanders in een hostel in Freakstreat in Kathmandu. Vanuit daar hebben we verschillende dingen bezocht als de rivier waar mensen worden gecremeerd. Dat ik heel vreemd om te zien, maar de geur is nog vreemder. Het ruikt naar BBQen. Ik denk niet dat ik nog kan BBQen zonder de crematie voor me te zien. Gisteren zijn we naar Patan geweest en in de avond hebben we Harry Potter in 3D in de bios gezien. De bioscoop is echt heel erg mooi, zelfs beter dan Pathe. Het was even alsof we terug waren in de Westerse wereld.

Vandaag heb ik met Maud onze trekkingspas geregeld. Dat was echt een heel gedoe. Eerst konden we totaal de weg niet vinden en toen we eindelijk het Toerist Centre hadden gevonden, was het geld pinnen een hele missie. Maar uiteindelijk is het gelukt. 's Middags namen we afscheid van twee Nederlanders die vandaag naar huis gaan. Morgen gaan Maud en ik met z'n tweeen op pad en vetrekken we naar Pokhara. Vanuit daar gaan we een deel van de Jomson trek lopen. De trek is van zaterdag t/m woensdag. Donderdag blijf ik nog een dagje in Pokhara en vrijdag ga ik alleen terug naar Kathmandu. Maar pap wees maar gerust ik verblijf de laatste twee dagen met de Engelse jongen samen zodat ik niet helemaal alleen ben.

Voor Spiek: Ik heb je sms gehad en heb er een teruggestuurd naar jou nr met mijn Nepali nummer. Heb je die niet gehad? Ik heb de groeten gedaan aan Mogwli:)
Voor Emilie: Ik verblijf nog tot volgende week zaterdag in Nepal. Ik heb Balou niet gezien haha. Leuk dat jullie de puppy al hebben:D!

Afscheid van het weeshuis

Het is alweer een tijdje geleden dat ik wat heb geschreven, maar vandaag heb ik eindelijk wat vrije tijd. Afgelopen donderdag kwamen twee vrijwilligers langs. Zij verblijvenin Pachkal,40 min van Dulikhel.We zijn toen met z'n drieen + Deepa (het meisje dat ik op de school heb leren kennen) naar een grote gouden bouddha geweest. Dat was ongeveer een half uur lopen van het weeshuis. Voordat we de gouden bouddha bereikten moesten we eerst 800 treden op... Daarna zijn we wat gaan eten in een restaurant - omringt door wietplanten - vlak bij de bouddha. Ik was blij dat de twee vrijwilligers (jongens uit de UK en USA) er waren want er dook toch een een vreemde man op. Hij kwam aan onze tafel zitten en begon van alles over hemzelf te vertellen. Zo had hij wel twee huizen in Londen, was hij getrouwd met een Nepalese vrouw van 35 (hij liet een foto zien van een meisje van 15), kan geen kinderen krijgen en stopte maar niet met het herhalen van hoe knap zijn nichtjes van 19 jaar waren. Dat was nog niet eens het vreemdste. Nee, hij is op de vlucht voor de CIA of de FBI omdat hij blijkbaar een geheim had verraden. Wat, wilde hij niet zeggen. Kortom of het is een serial killer op zoek naar jonge meisjes of hij is gewoon mental ill. Ik begreep ook opeens heel goed waarom het restaurant zo verlaten was haha.

Vrijdag ging ik met de jongens naar Kathmandu, want 's avonds hadden we een party bij Rajesh (contactpersoon), waar we ook met z'n allen bleven slapen. Het was de bedoeling dat iedereen wat eten meenam. Ik bracht mango's en bananen mee, maar die heb ik verder niet meer gezien haha. De volgende dag moesten we al vroeg uit de veren (5 uur) omdat raften op het programma stond. Ik dacht dat het echt vreschrikkelijk eng zou zijn omdat dit de gevaarlijkste tijd van het jaar is om te raften. Bedankt pap voor het nieuwsbericht over het raftongeluk, ik zag het pas gisteren haha. Maar goed het water was vrij rustig. Ik was wel helemaal zeiknat. De terugrit met de bus was gevaarlijker. Volgens mij was de buschauffeur suicidel want hij reed als een gek. Laten we het maar op houden dat ik de afgrond + de voorkant van anderevoertuigen van erg dichtbij heb kunnen waarnemen. In de avond bleef ik met de jongens + een andere jongen uit NL nog een nachtje bij Rajesh slapen, want het was al te laat om een bus terug te nemen en ik moest zondagochtend naar het ziekenhuis van Kathmandu. De dokter wist niet precies wat de rode vlekken waren. Hij dacht aan een virus...erg duidelijk. Ik kreeg nieuwe pillen en een creme wat wel lijkt te werken maar we zullen zien. Zondagmiddag ging ik met de drie jongens shoppen in Thamel. Dat was erg gezellig en vooral grappig. Een van de jongens ging zowat elke winkel in om wat te kopen haha, het was net een vrouw. Aan het einde van de middag gingen we met z'n allen terug. De twee jongens die vlak bij mij verbleven moesten overstappen in Dulikhel, maar toen we daar aankwamen ging er geen bus meer. Gelukkig was Lila zo gastvrij om de jongens een bed in het weeshuis aan te bieden.

Dinsdag heb ik een korte wandeltrek met 3 meidenuit Nederland + de jongen uit de UK gedaan. Onze bestemming was het klooster Namabouddha. Ik denk dat we er zo'n 4 uur over hebben gedaan. We liepen door dorpjes uit de prehistorie en door de bergen vol groen. Het was echt super mooi! Op de terugweg namen we een overvolle bus waarin we niet eens rechtop in konden staan haha. Zelf ik was net te groot voor de bus. Ik heb zowiezo dat ik me hier reusachtig voel tussen alle kleine mensen haha.

Woensdag ging ik naar het dorpje waar de jongens verbleven. Het was nogal een uitdaging om alleen de bus te nemen aangezien er nauweljks Engels gesproken wordt. Ik vroeg aan de jongen die de betaling in de bus regelt of deze busnaar Pachkal ging en hij zei ja dus ik stapte in. Vervolgens bij de betaling begreep hij niet wat Pachkal was...gelukkig was er een jongen die gebrekkig Engels sprak en mij hielp. We hadden een tien minuten lang gesprek over het uitspreken van Pachkal en toen ikde naam van het plaatsje opschreef begreep hij waar ik moest wezen. Blijkbaar zei ik het verkeerd... Ik werd gedropt in de middle of nowhere en ik dacht even dat ik helemaal verkeerd zat. Met wat aanwijzingen van de politie bleek het dat ik 10 minuten verder was afgezet en een stuk terug moest lopen. Uiteindelijk had de Engelse jongen mij gevonden en zijn we thee gaan drinken, wat hier echt super lekker is. De terugweg was ook weer een hele beleving. De bus stopte opeens met rijden, omdat de benzine op was. Blijkbaar heeft de buschauffeur een bril nodig. We moesten 45 min wachten tot er een andere bus kwam met brandstof. Uiteindelijk kwam ik heelhuids thuis.

Vandaag (donderdag) heb ik afscheid genomen van het weeshuis en Deepa. De kids hielpen me met mijn tas inpakken haha. Het afscheid was best moeilijk omdat je zo close bent geworden met de kids. Met de twee jongens nam ik een taxi naar Kathmandu. Vanavond verblijven alle vrijwilligers weer in Rajesh zijn huis en morgenvroeg vertrekken we naar het Chitwan Park (jungle). Ik heb er zin in!

Rode vlekken

Namaste,


Zo tijd voor weer een bericht. Allereerst, het is hier echt heel erg leuk. De mensen zijn super lief en de kinderen zijn erg aanhankelijk. Lila en Rina (eigenaar + vrouw) zien me al helemaal als familie haha. Ze willen beslist dat ik terug kom en zeggen dat ik dan maar rechtstreeks naar Dulikel moet komen zodat ik de vrijwilligersorganisatie en hen niets hoef te betalen. Ook de zus van Rina (is mijn leeftijd), Bina kwam gisteren weer helemaal vanuit Kathmandu langs om me gezelschap te houden. Dat was weg lief van haar. Ze bracht weer sieraden mee... Aankomende maandag ga ik met de broer van Rina (ook mijn leeftijd) naar Pokhara.


De laatste paar dagen waren erg hectisch. Zo zou ik met Lila (eigenaar van het weeshuis) naar een meeting hoog in de bergen gaan. Het plan was om met de bus te vertrekken naar het plaatsje, maar de bus kwam niet opdagen haha, dus gingen we met de moter. Dat was een heel gedoe, omdat de weg erg modderig was. Het was eerder een race parcour, erger nog! Dus we moesten stapvoets omhoog. De meeting was erg interessant....we zijn nooit aangekomen. Vlak voor het plaatsje werd de weg geblokkeerd door werkzaamheden, dus konden we weer de hele weg naar beneden. Dit nam de hele ochtend in beslag haha. Ik zat echt volledig onder de modder en natuurlijk begon het ook nog eens te regenen zodat de weg nog ontoegankelijker werd. Maar ik heb het overleefd.


In de middag was ik met de kinderen naar een playground vlakbij de jungle geweest. Op het mega grote veld speelden we spelletjes als badminton, voetbal en volleybal. De kleinere kids speelden met wat planten. In mijn enthousiasme deed ik met ze mee en raakte ik de planten aan. ' s avonds zat ik onder de rode vlekken... (handen en buik enzo) wat blijkt raak absoluut geen plant aan, want daar kunnen wij buitenlanders niet tegen. Ik was met Lila naar een apotheek geweest, wat hier dient voor de dokter. Hij gaf me wat pillen en zalf, maar dat hielp niet. Waarschijnlijk dacht de apotheker welke pillen kan ik kwijt ooo doe die maar haha. Dus na twee dagen werd het alleen maar erger en moest ik gisteren naar het ziekenhuis. Gelukkig was er een dokter uit de UK aanwezig die deels van het jaar hier woont. Hij was erg helpvol. Ik moest naar de emergy room waar ze mijn hartslag checkten. Ze zeiden dat als mijn hartslag niet goed was, ik in het ziekenhuis moest blijven. God zij dank was dit oke, want toen ik de emergy room zag dacht ik hell no. Al die zieke mensen waren echt verschrikkelijk. Er lag gewoon bloed onder het bed enzo. Daarna moest ik naar de huiddokter die me wilde onderzoeken met een bloedtest en urinetest. Een voordeel: de resultaten zijn binnen een paar uur klaar. Beide waren niet oke, dus nu moet ik 5 pillen per dag slikken. Mijn huid ziet er wel al iets beter uit, dus het gaat de goede kant op. Ik heb iig een wijze les geleerd, ik raak geen plant meer aan.


Het ziekenhuissysteem is trouwens heel anders dan in NL. Je hoeft niet een afspraak te maken, je loopt gewoon de kamer van de dokter binnen terwijl die nog bezig is met een patient en wacht daar. Ook betaal je daar voor de afspraak en de medicijnen, wat echt super goedkoop is. Ik was voor de stapel medicijnen maar iets van 3 euro kwijt ofzo. Dat is echt niets. Ook de afspraak was maar iets van 1 euro met de testen erbij. Het was allemaal maar een beetje vreemd haha. Datzelfde geldt voor de tandarts. Twee dagen geleden ging ik met Sabina (wees) mee naar de tandarts. Ze had om 3 uur een afspraak, maar Nepali time is dat 4 uur. De tandarts moest nog vanuit een andere plaats komen haha.


Verder heb een een meisje van mijn leeftijd ontmoet op de school waar de kinderen naar school gaan. Elke ochtend ga ik altijd even langs om te kletsen. Ze is een soort van administrator + teacher. Zondag was ik op uitnodiging bij haar thuis geweest. Dat was erg leuk. Ze woont bij haar ouders in een klein huisje in de bergen. We wisselen veel cultuurverschillen uit wat erg hilarisch is haha. Zo kent ze het Nintendo en andere computerspellen concept niet. Dit is ook niet zo vreemd omdat ze dat hier niet verkopen. Het is leuk om te zien hoe de kinderen hier op straat spelen met eigengemaakte spullen. Ze zijn dan ook al snel tevreden. Daar kunnen de Westerse verwende kids nog wat van leren!


Gisteren ben ik weer met Sabina naar de tandarts geweest en Rina (de vrouw van de eigenaar) ging met me mee om een Nepalese outfit te kopen. Ik voel me daar toch wat prettiger in als ik hier in de Dulikhel loop. Je ziet echt geen enkele toerist.


Ik eet trouwens elke dag wat anders, dus geen drie keer per dag dal bhatt wat de meeste vrijwilligers ongetwijfeld wel zullen krijgen. Ik heb maar weer geluk. Het is eten is hier erg lekker en ja spiek, voor jou zou het hier perfect zijn! In de ochtend krijg ik wit brood met ei en pap. In de middag en avond rijst met groente, wat me verrassend nog niet verveeld. De kinderen krijgen trouwens wel 2 x per dag dal bhatt en in de middag tiffin (tussendoortje)


Tot slot, vrijdag ga ik naar Kathmandu waar we met de vrijwilligers naar Rajesh (contactpersoon) zijn huis gaan (daar hadden we ook steeds de introductieweek/ Nepali lessen enzo). We hebben een party waar iedereen iets te eten/ drinken meeneemt. 's Avonds blijven we daar met z'n allen slapen en de volgende dag vetrekken we vroeg naar de white river om te gaan raften. Dat wordt nog wat....
Nou de tijd vliegt dus ik moet weer gaan!


PS voor Emilie: Hopelijk hebben jullie geen noodweer meer zodat je kunt genieten van de vakantie!

Eerste paar dagen weeshuis

Namaste!

De laatste dag van de introductieweek hadden we 's ochtends eerst Nepali les en in de middag een scavander hunt. We kregen van Rajesh (ons contactpersoon) per persoon een lijst met 5 dingen die we moesten kopen op een markt in Kathmandu waar ze geen Engels spraken. Ik had ook geen idee wat ik moest kopen aangezien de producten in het Nepali waren opgeschreven. We moesten ook zelf de weg naar de markt vinden. We propten ons zelf in de lokale taxibusjes (lijkt op dat van Egypte alleen dan nog voller! Ja dat kan!) Het was een interessante tocht hahah... Eenmaal bij de markt aangekomen was het de bedoeling dat we Nepali spraken, maar dat ging bij mij niet zo goed dus toen deed ik het maar op mijn manier haha. Binnen 10/ 15 minuten was ik gelukkig klaar.

Daarna kwamen Rasjeh en zijn vrouw naar de markt om mij te helpen met het kopen van spullen voor het weeshuis. Ik heb een hele stapel schriften, potloden, gum, puntenslijpers, linealen, bordspellen, badminton sets, enz gekocht. Het was een heel gedoe om dat te vervoeren, het was nogal veel... dus Rajesh regelde een ventje die de zware box met zijn hoofd droeg. Ik snap niet hoe ze het volhouden maar goed. Hij bracht het naar een taxi en ik ging met de spullen naar het huis van Rasjeh waar ik het dropte. ' s Avonds gingen we met de groep wat drinken in ons vaste restaurant.

Twee dagen geleden ben ik van Kathmandu naar Dulikhel verhuist. Maandag ochtend nam ik afscheid van de groep en vertrok ik met de eigenaar van het weeshuis (Lila) naar Dulikhel. Eerst moesten we met de taxi naar het busstation van Kathmandu. Het is daar echt een chaos en je moet ook niet verwachten dat er bordjes staan met welke bus waar naartoe gaat. De bestemming wordt schreeuwend aangegeven.... De bus was ook een hele uitdaging. Iedereen werd echt op elkaar gestappeld hahah. Ik was blij dat ik zat en het nog redelijk comfertabel had vergeleken met de anderen mensen in de bus. Onderweg zag ik nog een bus op zijn kop in de greppel dus ik dacht owjee, maar gelukkig ben ik heelhuids aangekomen. Ook stond er een fabriek in de fik waar wij langs moesten. De hele weg werd opgehouden met mensen die nieuwsgierig naar de brand stonden te kijken en overal lieten mensen hun bezigheden liggen om te bekijken wat er aan de hand was.

Toen we bij het weeshuis aankwamen, kreeg ik eerst wat te eten. De vrouw van Lila schepte echt veel te veel op. Ik kon niets anders zeggen dan dat ik genoeg had omdat ik anders zou ontploffen. Het is wel onbeleefd om je eten te laten staan, maar ze vonden het gelukkig niet erg. Nu moet ik er steeds op aandringen om zelf op te scheppen, anders krijg ik weer zo veel. Als je die porsies van hier ziet denk je echt waar laten ze dat. Volgens mij eten de Amerikanen zelfs nog minder haha. Vooral de kinderen krijgen super veel. Ze vinden het wel heel leuk om met hun handen te eten. Het is een erg grappig gezicht.

Het weeshuis is simpel. Er moet nog veel aan gebeuren. Ik heb mijn eigen kamer en badkamer (met een voetjes wc...). We gaan als het goed is ook de muren binnenkort verven, omdat ze nog al vies zijn geworden. De eerste dag was ook de zus van de vrouw van Lila er. Ze is even oud als ik. We raakten lang aan de praat, wat erg gezellig was. Een van de dingen die ik indrukwekkend vond om te horen is haar visie over uithuwelijken (ze hebben hier nauwelijks love marriages). De mensen zijn in Nepal trouwens super vriendelijk. Ik zei tegen het meisje dat ik haar oorbellen mooi vond en ze deed ze uit en gaf het aan mij als een gift. Ook de vrouw van Lila gaf mij wat armbanden van haar. Dit vond ik erg lief, maar ik voel me ook wat bezwaard haha. Ik kan misschien maar beter niet meer zeggen dat ik iets mooi vind;).

De kinderen gaan van 10 tot 4 naar school. Dus om 4 uur, toen de kinderen terug kwamen, waren ze erg niewsgierig naar mijn kamer gekomen om een kijkje te nemen. Ik ging toen mee naar beneden om ze de cadeaus te geven. Ik werd verwelkomt met een lied, wat erg leuk was. Ze stelden zich allemaal voor en Lila vertelde wat over hun achtergrond. Sommige verhalen zijn erg schokkend, wat je een heel ander perspectief geeft op bepaalde dingen. Eerst staarden ze mij allemaal met van die grote ogen aan, echt super schattig haha. Ze waren heel erg blij met de cadeaus. Ik heb er wel foto's van, maar ik kan ze niet uploaden omdat ik ze met mijn spiegelreflex heb gemaakt. De kinderen zijn tussen de 3 tot 14 jaar. De meeste zijn rond de 6-11. Ze spreken geen Engels, maar dat maakt niet echt uit.

Elke dag help ik de kinderen in de ochtend met hun huiswerk en het opstaan, daarna breng ik ze om half 10 naar school. In het begin waren ze nog wat verlegen (op een paar uitzonderingen na, de eerste dag werd ik al alle kanten op gesleurd) maar nu worden ze steeds aanhankelijker en hangen ze als aapjes om me heen:). Om 4 uur haal ik de kinderen weer op en speel ik spelletjes met ze of help ik ze met hun huiswerk. Na het eten gaan ze altijd 20 minuten bidden (liedjes zingen) en daarna naar bed. Het is verassend dat ze Christelijk zijn, aangezien de meeste mensen hier een Boedistisch geloof hebben.

Gisteren ben ik een dagje mee geweest naar de school van de kinderen. Ik heb wat lessen gevolgd om te zien hoe dat gaat. De klassen zijn erg krakkemikkig, net als de tafel en stoelen. Ze mogen de kinderen hier ook met een stok of met de hand slaan als ze vervelend zijn. Dat was een beetje vreemd om te zien.

Verder voel ik me niet meer misselijk. Slapen gaat ook een stuk beter, ook al zijn de honden hier ook super luidruchtig. Maar ik heb het in ieder geval hartstikke naar mijn zin!

Introductieweek

Namaste!

Zo tijd voor weer een bericht. Het heeft ff geduurd, omdat we echt een mega volgestampt programma hebben. De eerste avond zijn we met de vrijwilligersgroep van 11 mensen uit eten geweest (1 uit de US, 3 uit England, 2 uit Belgie en vijf uit Nederland). In veel restaurants eten ze gewoon op de grond, dus dat was wel ff wennen. Iedereen heeft wat moeite met deze zithouding, maar dat maakt het alleen maar leuker haha. De groep is erg gezellig!

De volgende dag moesten we meteen aan de slag. Het was echt high school all over again. Zo hebben we 's ochtends Nepalese les en 's middags leren we wat over Nepal. Het is wel heel leuk. De Nepali lessen zijn erg hilarisch. Iedereen heeft wat moeite met de taal, wat soms tot grappige gesprekken lijkt. Zo moest ik in het Nepali de naam van een fruitsoort geven (weet ff niet meer welke), maar door het verkeerd uit te spreken zei ik iets heel anders (iets van dat ik een scheet moest laten ofzo haha) Maar we hebben in ieder geval wat basiswoorden geleerd zoals: Tapaai: ko naam ke ho? Mero naam nadine ho. Spreekt voor zich denk;)

Het gastgezin is ook erg leuk. Ik verblijf samen met een andere Nederlandse vrijwilligster bij een moeder en haar dochter van 17 en zoon van 12. In het begin was het wel even wennen. Zo eten ze pas om 8/ half 9 's avonds, soms zelf later en met je handen. Dat gaat trouwens erg goed. Ik heb niet een keer geknoeid en ben er best wel goed in. Ik begrijp ook wel waarom ze het doen, je proeft de smaak zoveel beter. Ik eet dus voortaan thuis ook gewoon rijst met mijn handen, dat je het even weet pap en Mirjam. Achteraf mag je je vingers aflikken haha. Mijn favo gerecht is rijst met een soort zoete yoghurt die je over de rijst heenschenkt. Ook de aap (mango) is hier echt super lekker!

De moeder praat niet zo goed Engels, maar de kinderen wel (beter dan ik, wat overigens niet zo heel moeilijk is). Maar het lukt wel om met haar te communiceren. Ze zitten trouwens in de hoogste kast van het Hindoeisme, dus arm zijn ze niet. Al moet je je niet veel voorstellen van het huis, het is een soort studentenachtig huis waar vier gezinnen in wonen. De badkamer is redelijk schoon en gelukkig hebben we een normale toilet.

Verder gaat het met de buik niet zo goed, maar daar sla ik me wel doorheen. Slapen gaat erg moeilijk. Ik denk dat het onder andere door het tijdverschil komt. Maar de grootste oorzaak zijn de honden die de hele nacht door een orkest geven. Het lijkt een beetje op die scene van de disney film aristocats. Gelukkig heb ik oordoppen van mijn kamergenoot gekregen. Dit helpt wel iets. Toch ben ik de hele dag een beetje misselijk. Gelukkig zorgt de moeder van het gastgezin erg goed voor ons. Mijn kamergenoot was trouwens ook ziek geworden. Toen we naar het Durban Square gingen had ze op de tempel gekotst. De mensen waren daar geloof ik niet zo blij mee hahah. Durban Square is trouwens echt heel mooi. Al die tempels zijn zo indrukwekkend. Ook de monkey tempel (swynamath of zoiets) was prachtig.

Ik kon vanochtend niet mee doen met yoga, want dat maakte me alleen maar meer misselijk. Dat vond ik niet zo erg aangezien ik niet echt flexibel ben en het af en toe maar een beetje zweeverig vond. Aan het einde moesten ze schreeuwen (waaahhhh) het sloeg werkelijks nergens op maar goed...

Gisteren zijn we trouwens naar een klein (en dan bedoel ik ook echt klein) kledingwinkeltje geweest waar ze voor onze groep traditionele Nepalese kleding gaan maken (baggy broek, lang shirt erover heen en een sjaal). We mochten zelf de stoffen uitkiezen, wat erg leuk was. Daarna werden onze maten gemeten. Zondag om 18.00 is het als het goed is klaar dus ik ben heel benieuwd. Het kostte trouwens zo wat niks (5,80). Ook het eten is spot goedkoop. We betalen voor de lunch iets van tussen de 1 en 4 euro en dan krijg je ook veel.

Morgen is alweer de laatste dag van het introductieprogramma. We hebben de laatste Nepalese les, waarvoor ik mijn huiswerk nog moet maken. Het gastgezin helpt ons hier gelukkig wat bij. Maandag vetrek ik naar Dulikhel waar ik drie weken in het weeshuis ga werken. Ik weet niet wanneer ik zo snel weer kan bloggen (voor Emilie: elke dag lukt niet, vanwege het drukke programma + de stroom die regelmatig uitvalt. Ik probeer elke week wat te posten). De vrijwilligersgroep gaat helaas dan uit elkaar en we worden allemaal rondom Bakthapur geplaatst (half uur reizen met de taxi). We hebben alleen de zaterdag vrij, dus we hebben afgesproken om dan met z'n allen te gaan meeten. Een zaterdag daarvan gaan we zowiezo raften en een ander weekend gaan we van vrijdag t/m zondag naar het Chitwan Park (jungle safari).

Ik ga de laatste twee weken met een andere vrijwilligerster uit NL rondreizen. Dus papa wees maar gerust, nu kom ik niet alleen in de problemen;)

Nou ik ga nu met de groep wat op het terras drinken!

Groetjes Nadine

PS: foto's uploaden lukt helaas niet

Eerste dag

Na een hele lange reis ben ik dan eindelijk aangekomen in Nepal. Alles ging eigenlijk heel erg goed. Overstappen sprak ook voor zich. Ik vond het namelijk echt iets voor mij om de transfers te missen, maar nee ik had daar de kans niet eens voor:P Het was voornamelijk wachten. Vanochtend kwam ik samen met een Amerikaanse jongen aan in Kathmandu en werden we gedropt in Tamel, het toeristen gedeelte vol met hostels. Het is er beoorlijk druk en je ziet er bijna geen vrouwen. Ook rijden ze hier als gekken. Dat vond de gids niet, die zei letterlijk: "In Europe they drive like crazy people" haha. Het hostel is zoals ik al had verwachtte, krakkemikkig en low budget. Als ik douche sproeit de wc meteen ook onder met water haha, de wc zit namelijk zowat in de douche. Gelukkig is het maar voor een dag al denk ik dat ik zeker niet beter moet verwachten bij het gastgezin en in het weeshuis. Ook ben ik erg blij met mijn mummyzak zodat ik de dekens van daar niet hoef te gebruiken. Verder ben ik vandaag een beetje bijgekomen van de reis en heb nu samen met een andere vrijwilligster uit NL een internetcafe gevonden. Pinnen en het internet is wel een beetje een probleem. Gelukkig had ik 50 euro meegenomen (die ik heb omgewisseld) want het is me nog steeds niet gelukt om te pinnnen. Maar geen zorgen pap, ik ga straks met de meiden verder zoeken naar een werkend apparaat en ik heb genoeg geld op zak aangezien het hier zo goedkoop is. Daarbij ben ik de aankomende maand voorzien van eten dus ik verhonger niet. Anders kan ik nog altijd de jungle in om daar mijn eigen overleveningsprogramma's op te zetten. Morgen is de eerste dag van de orientatieweek. We zijn met 11 vrijwilligers waarvan 5 uit Nederland en de rest uit belgie, UK en USA. Dat wordt dus wel gezellig:) Ook verlaat ik morgen het hostel en kom ik samen met een andere vrijwilliger terecht in een gastgezin. Ik ben benieuwd! Nou ik hoop snel weer wat van me te laten horen. Namaste! Ps het is hier tropisch warm, maar niet vervelend. Owja let niet op mijn spellingsfouten. Typen gaat hier een beetje vaag.