Namaste,


Zo tijd voor weer een bericht. Allereerst, het is hier echt heel erg leuk. De mensen zijn super lief en de kinderen zijn erg aanhankelijk. Lila en Rina (eigenaar + vrouw) zien me al helemaal als familie haha. Ze willen beslist dat ik terug kom en zeggen dat ik dan maar rechtstreeks naar Dulikel moet komen zodat ik de vrijwilligersorganisatie en hen niets hoef te betalen. Ook de zus van Rina (is mijn leeftijd), Bina kwam gisteren weer helemaal vanuit Kathmandu langs om me gezelschap te houden. Dat was weg lief van haar. Ze bracht weer sieraden mee... Aankomende maandag ga ik met de broer van Rina (ook mijn leeftijd) naar Pokhara.


De laatste paar dagen waren erg hectisch. Zo zou ik met Lila (eigenaar van het weeshuis) naar een meeting hoog in de bergen gaan. Het plan was om met de bus te vertrekken naar het plaatsje, maar de bus kwam niet opdagen haha, dus gingen we met de moter. Dat was een heel gedoe, omdat de weg erg modderig was. Het was eerder een race parcour, erger nog! Dus we moesten stapvoets omhoog. De meeting was erg interessant....we zijn nooit aangekomen. Vlak voor het plaatsje werd de weg geblokkeerd door werkzaamheden, dus konden we weer de hele weg naar beneden. Dit nam de hele ochtend in beslag haha. Ik zat echt volledig onder de modder en natuurlijk begon het ook nog eens te regenen zodat de weg nog ontoegankelijker werd. Maar ik heb het overleefd.


In de middag was ik met de kinderen naar een playground vlakbij de jungle geweest. Op het mega grote veld speelden we spelletjes als badminton, voetbal en volleybal. De kleinere kids speelden met wat planten. In mijn enthousiasme deed ik met ze mee en raakte ik de planten aan. ' s avonds zat ik onder de rode vlekken... (handen en buik enzo) wat blijkt raak absoluut geen plant aan, want daar kunnen wij buitenlanders niet tegen. Ik was met Lila naar een apotheek geweest, wat hier dient voor de dokter. Hij gaf me wat pillen en zalf, maar dat hielp niet. Waarschijnlijk dacht de apotheker welke pillen kan ik kwijt ooo doe die maar haha. Dus na twee dagen werd het alleen maar erger en moest ik gisteren naar het ziekenhuis. Gelukkig was er een dokter uit de UK aanwezig die deels van het jaar hier woont. Hij was erg helpvol. Ik moest naar de emergy room waar ze mijn hartslag checkten. Ze zeiden dat als mijn hartslag niet goed was, ik in het ziekenhuis moest blijven. God zij dank was dit oke, want toen ik de emergy room zag dacht ik hell no. Al die zieke mensen waren echt verschrikkelijk. Er lag gewoon bloed onder het bed enzo. Daarna moest ik naar de huiddokter die me wilde onderzoeken met een bloedtest en urinetest. Een voordeel: de resultaten zijn binnen een paar uur klaar. Beide waren niet oke, dus nu moet ik 5 pillen per dag slikken. Mijn huid ziet er wel al iets beter uit, dus het gaat de goede kant op. Ik heb iig een wijze les geleerd, ik raak geen plant meer aan.


Het ziekenhuissysteem is trouwens heel anders dan in NL. Je hoeft niet een afspraak te maken, je loopt gewoon de kamer van de dokter binnen terwijl die nog bezig is met een patient en wacht daar. Ook betaal je daar voor de afspraak en de medicijnen, wat echt super goedkoop is. Ik was voor de stapel medicijnen maar iets van 3 euro kwijt ofzo. Dat is echt niets. Ook de afspraak was maar iets van 1 euro met de testen erbij. Het was allemaal maar een beetje vreemd haha. Datzelfde geldt voor de tandarts. Twee dagen geleden ging ik met Sabina (wees) mee naar de tandarts. Ze had om 3 uur een afspraak, maar Nepali time is dat 4 uur. De tandarts moest nog vanuit een andere plaats komen haha.


Verder heb een een meisje van mijn leeftijd ontmoet op de school waar de kinderen naar school gaan. Elke ochtend ga ik altijd even langs om te kletsen. Ze is een soort van administrator + teacher. Zondag was ik op uitnodiging bij haar thuis geweest. Dat was erg leuk. Ze woont bij haar ouders in een klein huisje in de bergen. We wisselen veel cultuurverschillen uit wat erg hilarisch is haha. Zo kent ze het Nintendo en andere computerspellen concept niet. Dit is ook niet zo vreemd omdat ze dat hier niet verkopen. Het is leuk om te zien hoe de kinderen hier op straat spelen met eigengemaakte spullen. Ze zijn dan ook al snel tevreden. Daar kunnen de Westerse verwende kids nog wat van leren!


Gisteren ben ik weer met Sabina naar de tandarts geweest en Rina (de vrouw van de eigenaar) ging met me mee om een Nepalese outfit te kopen. Ik voel me daar toch wat prettiger in als ik hier in de Dulikhel loop. Je ziet echt geen enkele toerist.


Ik eet trouwens elke dag wat anders, dus geen drie keer per dag dal bhatt wat de meeste vrijwilligers ongetwijfeld wel zullen krijgen. Ik heb maar weer geluk. Het is eten is hier erg lekker en ja spiek, voor jou zou het hier perfect zijn! In de ochtend krijg ik wit brood met ei en pap. In de middag en avond rijst met groente, wat me verrassend nog niet verveeld. De kinderen krijgen trouwens wel 2 x per dag dal bhatt en in de middag tiffin (tussendoortje)


Tot slot, vrijdag ga ik naar Kathmandu waar we met de vrijwilligers naar Rajesh (contactpersoon) zijn huis gaan (daar hadden we ook steeds de introductieweek/ Nepali lessen enzo). We hebben een party waar iedereen iets te eten/ drinken meeneemt. 's Avonds blijven we daar met z'n allen slapen en de volgende dag vetrekken we vroeg naar de white river om te gaan raften. Dat wordt nog wat....
Nou de tijd vliegt dus ik moet weer gaan!


PS voor Emilie: Hopelijk hebben jullie geen noodweer meer zodat je kunt genieten van de vakantie!