Namaste!

De laatste dag van de introductieweek hadden we 's ochtends eerst Nepali les en in de middag een scavander hunt. We kregen van Rajesh (ons contactpersoon) per persoon een lijst met 5 dingen die we moesten kopen op een markt in Kathmandu waar ze geen Engels spraken. Ik had ook geen idee wat ik moest kopen aangezien de producten in het Nepali waren opgeschreven. We moesten ook zelf de weg naar de markt vinden. We propten ons zelf in de lokale taxibusjes (lijkt op dat van Egypte alleen dan nog voller! Ja dat kan!) Het was een interessante tocht hahah... Eenmaal bij de markt aangekomen was het de bedoeling dat we Nepali spraken, maar dat ging bij mij niet zo goed dus toen deed ik het maar op mijn manier haha. Binnen 10/ 15 minuten was ik gelukkig klaar.

Daarna kwamen Rasjeh en zijn vrouw naar de markt om mij te helpen met het kopen van spullen voor het weeshuis. Ik heb een hele stapel schriften, potloden, gum, puntenslijpers, linealen, bordspellen, badminton sets, enz gekocht. Het was een heel gedoe om dat te vervoeren, het was nogal veel... dus Rajesh regelde een ventje die de zware box met zijn hoofd droeg. Ik snap niet hoe ze het volhouden maar goed. Hij bracht het naar een taxi en ik ging met de spullen naar het huis van Rasjeh waar ik het dropte. ' s Avonds gingen we met de groep wat drinken in ons vaste restaurant.

Twee dagen geleden ben ik van Kathmandu naar Dulikhel verhuist. Maandag ochtend nam ik afscheid van de groep en vertrok ik met de eigenaar van het weeshuis (Lila) naar Dulikhel. Eerst moesten we met de taxi naar het busstation van Kathmandu. Het is daar echt een chaos en je moet ook niet verwachten dat er bordjes staan met welke bus waar naartoe gaat. De bestemming wordt schreeuwend aangegeven.... De bus was ook een hele uitdaging. Iedereen werd echt op elkaar gestappeld hahah. Ik was blij dat ik zat en het nog redelijk comfertabel had vergeleken met de anderen mensen in de bus. Onderweg zag ik nog een bus op zijn kop in de greppel dus ik dacht owjee, maar gelukkig ben ik heelhuids aangekomen. Ook stond er een fabriek in de fik waar wij langs moesten. De hele weg werd opgehouden met mensen die nieuwsgierig naar de brand stonden te kijken en overal lieten mensen hun bezigheden liggen om te bekijken wat er aan de hand was.

Toen we bij het weeshuis aankwamen, kreeg ik eerst wat te eten. De vrouw van Lila schepte echt veel te veel op. Ik kon niets anders zeggen dan dat ik genoeg had omdat ik anders zou ontploffen. Het is wel onbeleefd om je eten te laten staan, maar ze vonden het gelukkig niet erg. Nu moet ik er steeds op aandringen om zelf op te scheppen, anders krijg ik weer zo veel. Als je die porsies van hier ziet denk je echt waar laten ze dat. Volgens mij eten de Amerikanen zelfs nog minder haha. Vooral de kinderen krijgen super veel. Ze vinden het wel heel leuk om met hun handen te eten. Het is een erg grappig gezicht.

Het weeshuis is simpel. Er moet nog veel aan gebeuren. Ik heb mijn eigen kamer en badkamer (met een voetjes wc...). We gaan als het goed is ook de muren binnenkort verven, omdat ze nog al vies zijn geworden. De eerste dag was ook de zus van de vrouw van Lila er. Ze is even oud als ik. We raakten lang aan de praat, wat erg gezellig was. Een van de dingen die ik indrukwekkend vond om te horen is haar visie over uithuwelijken (ze hebben hier nauwelijks love marriages). De mensen zijn in Nepal trouwens super vriendelijk. Ik zei tegen het meisje dat ik haar oorbellen mooi vond en ze deed ze uit en gaf het aan mij als een gift. Ook de vrouw van Lila gaf mij wat armbanden van haar. Dit vond ik erg lief, maar ik voel me ook wat bezwaard haha. Ik kan misschien maar beter niet meer zeggen dat ik iets mooi vind;).

De kinderen gaan van 10 tot 4 naar school. Dus om 4 uur, toen de kinderen terug kwamen, waren ze erg niewsgierig naar mijn kamer gekomen om een kijkje te nemen. Ik ging toen mee naar beneden om ze de cadeaus te geven. Ik werd verwelkomt met een lied, wat erg leuk was. Ze stelden zich allemaal voor en Lila vertelde wat over hun achtergrond. Sommige verhalen zijn erg schokkend, wat je een heel ander perspectief geeft op bepaalde dingen. Eerst staarden ze mij allemaal met van die grote ogen aan, echt super schattig haha. Ze waren heel erg blij met de cadeaus. Ik heb er wel foto's van, maar ik kan ze niet uploaden omdat ik ze met mijn spiegelreflex heb gemaakt. De kinderen zijn tussen de 3 tot 14 jaar. De meeste zijn rond de 6-11. Ze spreken geen Engels, maar dat maakt niet echt uit.

Elke dag help ik de kinderen in de ochtend met hun huiswerk en het opstaan, daarna breng ik ze om half 10 naar school. In het begin waren ze nog wat verlegen (op een paar uitzonderingen na, de eerste dag werd ik al alle kanten op gesleurd) maar nu worden ze steeds aanhankelijker en hangen ze als aapjes om me heen:). Om 4 uur haal ik de kinderen weer op en speel ik spelletjes met ze of help ik ze met hun huiswerk. Na het eten gaan ze altijd 20 minuten bidden (liedjes zingen) en daarna naar bed. Het is verassend dat ze Christelijk zijn, aangezien de meeste mensen hier een Boedistisch geloof hebben.

Gisteren ben ik een dagje mee geweest naar de school van de kinderen. Ik heb wat lessen gevolgd om te zien hoe dat gaat. De klassen zijn erg krakkemikkig, net als de tafel en stoelen. Ze mogen de kinderen hier ook met een stok of met de hand slaan als ze vervelend zijn. Dat was een beetje vreemd om te zien.

Verder voel ik me niet meer misselijk. Slapen gaat ook een stuk beter, ook al zijn de honden hier ook super luidruchtig. Maar ik heb het in ieder geval hartstikke naar mijn zin!