Zo ik ben weer terug van de trek die ik van jomsom tot muktinat heb gelopen met Maud en onze gids Radhika. We begonnen in Pokara waar we met een klein vliegtuig naar Jomsom vlogen. Natuurlijk gaat hier alles via Nepalese tijd dus we moesten eerst twee uur wachten omdat het regende en de piloot niet graag tegen de bergen aan vliegt. Maar het was het wachten wel waard, het uitzicht vanuit het vliegtuig was erg mooi. In Jomsom aangekomen trok ik mijn gehuurde bergschoenen aan en hebben we een wandeling van 4 uur door de bergen gemaakt. We liepen door de dorpjes heen wat heel anders is dan het drukke Kathmandu.

De volgende dag zaten mijn voeten vol blaren dus de trekkingschoenen waren geen succes. Ik heb een paar slippers moeten kopen en ik kan zeggen dat ik de eerste ben die de trek op slippers heeft gedaan! Die dag liepen we 4 uur naar een volgend dorpje om daar te overnachten. We hadden een groot obstakel tijdens onze tocht, de brug over de rivier was vernietigd door de regen dus moesten we de rivier op onze blote voeten oversteken. Denk maar niet dat het een rustig beekje was. Nee, het was gewoon een wilde zwarte rivier die tot iets onder je middel kwam. De lokale mensen waren erg slim, ze dachten laten we de toeristen gaan helpen door ze steun te geven en er 2 euro voor te vragen. Maar goed, we hadden hun hulp echt wel nodig want de sterke stroming en de grote onzichtbare stenen maakte het er niet makkelijk op. Plus op onze blote voeten maakte het erg pijnlijk en het water was ijzig koud. Sommige toeristen kwamen er wat minder goed van af, zij hadden bloedende voeten. Gelukkig waren er ook drie franse jongens die ons hielpen. We hebben een heleboel hillarische foto's die ik helaas nu nog niet kan uploaden haha. Misschien maar goed ook. Ik heb zelf ook nog wat oudere mensen geholpen die stonden te balanseren waarvan ik dacht die kukkelt zo om en zien we nooit meer terug. Ze waren me erg dankbaar haha.

De derde dag liepen we 6 uur naar ons eindpunt, Muktinat. Dat ligt op een hoogte van 3800 meter. Daar bezochten we een tempel. Ik heb geen last gehad van de hoogte ziekte, want als je dat had moest je een paar honderd meter terug dalen en om dat nou midden in de nacht te doen is ook niet echt fun. Het werd namelijk echt ijskoud toen de zon onder ging.

De vierde dag gingen we terug naar beneden, maar omdat het zo hard had geregend was het pad op sommige stukken een en al modder geworden en dat was niet loopbaar met slippers. Dus we namen de jeep naar beneden tot aan de rivier. En toen stonden we daar weer... we hadden gehoopt dat de rivier kleiner was geworden en makkelijker oversteekbaar maar nee het was veel erger. Dus Maud en ik zagen de bui alweer hangen en daar gingen we weer. Die middag hebben we nog een trek van 3 uur gedaan naar een meer.

De vijfde dag vlogen we terug naar Pokara. Ook daar moesten we twee uur langer wachten dan nodig. Toen we terug waren, zochten we een hostel op. We verblijven voor 1 euro per nacht in een simpel hostel. Nadat we ons zelf hadden opgefrist zijn we naar het grote meer van Pokara gelopen. Daar huurde we een boot (met roeier) die ons naar het startpunt van een tocht naar the world peace pagado bracht. Vanaf daar moesten we een uur klimmen (weer op slippers). Onderweg kwamen we nog een agressieve koe tegen die onze kant kwam op rennen, maar het schrok van een enge hond achter ons dus keerde toen om. Maud en ik stonden echt te gillen van angst en rende naar het eerste huis dat we zagen. Het was echt doodeng haha. Bij de pagado aangekomen hadden we een heel mooi uitzicht over Pokara, wat de tocht wel waard maakte (+ de velen muggen beten). Op de terugtocht kregen we te maken met boze geiten. Een klein meisje heeft de geiten voor ons weggejaagd, de held haha. We waren net op tijd weer beneden toen de regen met bakken uit de lucht kwam vallen, want je wilt echt niet met slippersop de gladde stenen lopen . We wachtten een tijdje met de hoop dat de regen zou overtrekken, maar dat geluk hadden we niet. De roeier bracht ons terug en we waren echt zeiknat. Er was een taxi zo vriendelijk om ons terug naar het hostel te brengen (wat ik niet echt begrijp aangezien het water van ons afdroop). Nadat we droge kleding hadden aangetrokken en een hapje hadden gegeten, keerden we weer terug naar ons hostel. Tot onze grote schrik hadden we gezelschap. Er lag een hond onder mijn bed te slapen en we begrepen echt niet hoe die binnen was gekomen. Blijkbaar heeft die er al de hele tijd gelegen en hebben wij gewoon niets gezien. De eigenaar joeg de hond weg, maar daar was de hond het niet mee eens... 's nachts probeerde hij de deur op te duwen met zijn poten haha. Ik weet niet wat we die dag hadden, maar de dieren hier in Pokara zijn gewoon doodeng.

Vandaag gaan we naar het oude gedeelte van Pokara en morgen naar een Tibataanse tempel. Vrijdagochtend ga ik terug naar Kathmandu met de bus waar ik heb afgesproken met de Engelse jongen (nee pepijn, het is er een haha). En zaterdag vlieg ik alweer terug! Ik heb echt niet het idee dat ik zes weken ben weggeweest. Het voelt eerder aan als twee. Nou ik ga nog even genieten van het rustige Pokara voordat ik weer terugkom in het chaotische Kathmandu.

Op mijn facebook kun je al wat foto's zien van de reis die anderen hebben gemaakt. Ook van mij in Kurta.

Namaste!

PS voor Emilie: Ik heb gelukkig geen diarree gehad haha. En gelukkig dat het beter gaat met Balou!